Je stelde één vraag en toen groeven ze je graf
Het begon met iets kleins.
Een vraag.
Geen aanklacht. Geen truc. Geen kwade opzet.
Gewoon een burger die dacht: laat ik het netjes doen.
Een mail. Een telefoontje. Een verzoek om duidelijkheid.
Dat was het moment waarop je naam veranderde in een dossiernummer.
Stap 1 – Het antwoord blijft uit
In het begin gebeurt er niets.
Geen duidelijk antwoord. Geen oplossing. Alleen stilte.
Dan komt de eerste reactie. Beleefd. Zakelijk. Onschuldig.
“We zijn dit voor u aan het uitzoeken.”
Wat ze niet zeggen:
we zijn niet op zoek naar het antwoord op uw vraag.
Ze zijn begonnen met graven.
Stap 2 – Ze kijken niet vooruit, maar achterom
Je vroeg iets over nu.
Maar zij duiken je verleden in.
Jaren terug.
Beslissingen waarvan je dacht dat ze allang afgehandeld waren.
Papieren die je niet eens meer had.
En dan begint het echte werk.
Niet: hoe lossen we dit op?
Maar: waar kunnen we nog iets vinden?
Niet alleen waar jij naar vroeg —
maar alles wat toevallig ook nog belast zou kúnnen worden.
Stap 3 – De regels worden wapens
Elke regel is op zichzelf logisch.
Samen zijn ze dodelijk.
Ze worden niet gebruikt om recht te doen,
maar om druk op te bouwen.
Je krijgt geen overzicht.
Je krijgt fragmenten.
Deadlines.
Waarschuwingen.
En altijd die ene zin:
“Wij handelen volgens de wet.”
Wat ze niet zeggen:
de wet kent geen eerlijkheid, alleen mogelijkheden.
Stap 4 – Jij moet bewijzen dat je geen schuld hebt
Het kantelpunt komt ongemerkt.
Niet zij moeten bewijzen dat jij fout zat.
Jij moet bewijzen dat je niets verkeerd hebt gedaan.
En als je dat niet kunt —
omdat niemand na tien jaar nog alles heeft —
dan is dat jouw probleem.
De vraag die je stelde is inmiddels irrelevant.
Je zit vast.
Stap 5 – Alles wordt tegen je gebruikt
Wat je zegt, wordt genoteerd.
Wat je niet zegt, ook.
Heb je vermogen? Dan had je het kunnen weten.
Heb je geen vermogen? Dan had je beter moeten opletten.
Betaal je? Dan erken je impliciet iets.
Betaal je niet? Dan werk je niet mee.
Er is geen goede uitkomst.
Alleen minder slechte.
En ondertussen…
Loopt de tijd.
Stijgt de stress.
Wordt je gezin stiller.
Niet omdat er niets meer te zeggen valt —
maar omdat elke brief voelt als een nieuwe snede.
Dit is geen rechtspraak.
Dit is uitputting.
De pijnlijke conclusie
De belasting is niet eerlijk.
Niet omdat regels bestaan —
maar omdat ze selectief, eenzijdig en zonder menselijkheid worden ingezet.
Wie te goeder trouw om hulp vraagt,
wordt niet geholpen.
Wordt onderzocht.
Uitgekleed.
Uitgemolken.
Tot je niets meer hebt om terug te geven
— behalve rust, gezondheid en vertrouwen.
Epiloog
Als iemand zegt:
“Vraag het even na bij de belasting.”
Weet dan dit:
Je stelt geen vraag.
Je opent een dossier.
En als ze eenmaal begonnen zijn met graven,
stoppen ze pas
als jij leeg bent.
No Comments