De woningcrisis is geen ongeluk – het is beleid

De woningcrisis is geen ongeluk – het is beleid

Partijen als GroenLinks, D66 en PvdA hameren op klimaatneutraliteit en strengere normen. Op papier klinkt dat nobel. In de praktijk betekent het: hogere bouwkosten, langere procedures en minder woningen.

Relaas van een student zonder huis

Ik ben student.
Ik zoek geen villa. Geen grachtenpand. Geen droomhuis.

Ik zoek gewoon een kamer.

Maar in Nederland is zelfs dat inmiddels een privilege geworden. En nee — dat is geen natuurverschijnsel. Dat is geen “marktwerking”. Dat is geen pech.

Dat is politiek.

Er wordt bewust te weinig gebouwd

Nederland kampt met een enorm woningtekort. Dat weten we allemaal. Maar waarom wordt er dan niet gebouwd?

Omdat bouwen steeds moeilijker wordt gemaakt.

Projecten lopen vast op:

• Stikstofregels

• Klimaateisen

• Lokale bezwaren

• Eindeloze procedures

Partijen als GroenLinks, D66 en PvdA hameren op klimaatneutraliteit en strengere normen. Op papier klinkt dat nobel. In de praktijk betekent het: hogere bouwkosten, langere procedures en minder woningen.

Klimaatneutraal bouwen is duurder.
Gasloos bouwen is duurder.
Extra isolatie is duurder.

En die rekening komt niet bij “de markt”. Die komt bij mij.

Energie is door beleid duur gemaakt

Energieprijzen bestaan niet alleen uit marktprijzen. Ze zitten vol belastingen en heffingen. De overheid stuurt gedrag via prijs.

Gevolg?

• Hogere woonlasten

• Verplichte dure isolatie

• Aansluiting op stadswarmte met beperkte concurrentie

Stadswarmte werd verkocht als duurzaam alternatief. In werkelijkheid zitten veel huishoudens vast aan één aanbieder, zonder echte keuze.

Duurzaamheid is prima.
Maar ideologie zonder economische realiteit maakt wonen onbetaalbaar.

WOZ als melkkoe

Door het woningtekort stijgen huizenprijzen explosief. Daardoor stijgt ook de WOZ-waarde.

En wat betekent dat?

Meer:

• Gemeentelijke belastingen

• Waterschapsbelasting

• Eigenwoningforfait

• Box 3-heffing

De overheid verdient dus mee aan de schaarste die zij zelf helpt creëren.

Dat is geen complot. Dat is een perverse prikkel.

Box 3 en het kapot reguleren van de huurmarkt

Particuliere verhuurders – vaak zzp’ers die zelf hun pensioen moesten regelen – investeerden in woningen.

Dat werd jarenlang aangemoedigd.

Nu krijgen zij:

• Zwaardere box 3-belasting (op basis van WOZ-waarde)

• Huurprijsregulering

• Minder flexibiliteit in contracten

• Meer risico

Wat doen ze? Ze verkopen.

Massaal.

Dat heet uitponden.

Gevolg: huurwoningen verdwijnen van de markt. Niet een paar. Duizenden.

Wie verliest?
De huurder.

Bescherming die averechts werkt

De bescherming van huurders klinkt sociaal. Maar als verhuurders vertrekken, is er niets meer om te beschermen.

Tijdelijke contracten lopen af. Woningen worden verkocht. Kapitaal verlaat Nederland.

En wie geen rijke ouders heeft?
Die kan niet kopen.
Die kan niet huren.
Die mag wachten.

De vicieuze cirkel van ideologisch beleid

• Minder nieuwbouw

• Meer schaarste

• Hogere prijzen

• Hogere belastingen

• Minder particuliere verhuur

• Minder huurwoningen

• Nog meer prijsdruk

En ondertussen worden miljarden uitgegeven aan klimaatprojecten, subsidies en green deals.

Ik ben niet tegen duurzaamheid.
Ik ben tegen beleid dat wonen onbereikbaar maakt.

De rekening ligt bij mijn generatie

Mijn generatie krijgt te horen:

• “Je moet flexibel zijn.”

• “Je moet verduurzamen.”

• “Je moet sparen.”

Waarvan?

Als een studio 1.200 euro per maand kost?
Als kopen zonder eigen geld onmogelijk is?
Als huren verdwijnt?

Dit is geen marktfalen.
Dit is politieke keuze.

En ja — mensen hebben hiervoor gestemd.

Maar misschien is het tijd om te erkennen dat goedbedoeld beleid soms desastreuze gevolgen heeft.

Want zonder betaalbare woningen is elke duurzame ambitie een luxeproject.

En luxe is precies wat studenten niet hebben.